رشته گیاه درمانی (Herbal medicine)

مقدمه

منشا طب گیاهی قدیمی تر از فیتوتراپی مدرن است.در برخی موارد تاریخ طب گیاهی به قدامات درمانگری هزاران سال قبل برمی گردد. طب چینی، تبتی و هندی مثال هایی از این دست می باشند. در عین حال درمانگران آفریقایی، آمریکای شمالی و جنوبی و نیز اقیانوسیه همیشه گیاها دارویی را در فهرست دارویی خود می گنجاندند که خیلی از آنها اکنون بعنوان داروهایی استاندارد در فیتوتراپی مدرن مورد استفاه قرار می گیرد.

تاریخچه فیتوتراپی

واژه ی فیتوتراپی اولین بار توسط درمانگر فرانسوی هنری لکلرک (1870-1955) که در پاریس اقامت داشت، ابداع گردید. لکراک تمامی مطالعات خود را در مجموعه ای به نام فیتوتراپی گردآوری کرده است. جالینوس درمانگر اختصاصی امپراطور روم پاراسلسیوس (درمانگر سوئیسی) در یک چیز مشترک بودند. آنها به نیروی درمانگر گیاهان واقف بودند و از آنها در نسخ خود استفاده می کردند.

درمانگران معروف قرن 19 آنگونه که خود گفته اند، بطور مداوم و روتین از گیاهان دارویی استفاده می کرده اند. این مطلب لازم به ذکر است که Herbal medicine (هربال مدیسین) سنتی به یک سمت سیستم مدرن فیتوتراپی حرکت نمودند که متاثر از متدولوژی علمی در جهت تعیین اثربخشی و ایمنی دارو است.

در ضمن فیتوتراپی، انتقال طب سنتی به طب درانی نوین را نیز مدیون Weiss(1895-1992) (دکتر ویس) می باشد.

همچنین رنسانس فیتوتراپی مدیون داروشناسان دانشگاههای آلمان است. این افراد گیاهان دارویی را با شرایط ازمایشگاهی، بالینی، داروشناسی و دارو سازی تحت آزمایش قرار دادند. در بسیاری از این موارد داروشناسان مرزهای مهمی را درنوردید؛ زیرا توصیه های دارویی و نسخی را پیشنهاد نمودند که بسیار مثمرثمر بوده، هرچد که اجازه درمان بیماران را نداشتند.

تاریخچه فیتوتراپی که در اواسط قرن 19 شروع به توسعه نمود با تاریخچه درمانگری مدرن ارتباط تنگاتنگی دارند و در عین حال فیتوتراپی خود را بعنوان یک سیستم شاخص علم پزشکی معرفی می نماید.

هربال مدیسین شامل 4 جزء است:

1.فیتوشیمی   2. فیتوفارمسی (داروسازی گیاهی) 3.فیتوفارماکولوژی 4. فیتوتراپی

1. فیتوشیمی (Phetochemistry):

فیتوشیمی (Phetochemistry): علم فیتوشیمی عبارتست از مطالعه بر روی اجزا و مولکول های تشکیل دهنده گیاهان. این شاخه از طب گیاهان دیدگاه جزئی نگر نسبت به گیاهان داشته و با هدف بررسی اثرات اجزاء مولکولی در ساخت مصنوعی این اجزاء فعالیت می کند.

 

فیتوفارماکولوژی

فیتوفارماکولوژی امروزه در دانشکده های درمانگری تدریس می شود. علم بررسی اثرات اجزاء مختلف گیاهان بر بدن و بالعکس می باشد که شامل دو قسمت می شود:

الف) فیتومارماکودینامیک (Phytophamacodynamic): عبارتست از اثر داروی گیاهان بر بدن

ب) فیتوتارماکوکپنتیک (Phytophamackinetic): عبارتست از اثر بدن بر روی داروهای گیاهی عوارض و سم شناسی نیز در این قسمت بررسی می شود.

گرچه فارماکولوژیست های زیادی با اجزاء شیمیایی گیاهان سر و کار دارند، ولی تنها تعداد معدودی از آنها پیگیر کارهای تحقیقاتی تخصصی در مورد فارماکوکینتیک و فارمادینامیک در ترکیبات پلی کمیکال و مولتی کمیکال می باشند. این مسئله بطور وضوح مانع قابل توجهی در راه تغییر تفکر نسبت به داروهای گیاهی می باشد.

داروهای طبیعی عموماً دارای اثرات متعدی هستند که می بایست بر روی انسان مورد آزمایش قرار می گیرند.تعمیم نتایج تمام مطالعات حیوانی در مورد این داروها به انسان بسیار مشکل تر از این کار در مورد داروهای شیمیایی و سنتیک است. که این مساله درمورد توکسیوکولوژی هم صادق می باشد.

سم شناسان بر این باورند که داروهای گیاهی حائز خطراتی هستند که این نتیجه گیری صرفاَ ناشی از تئوری غیر علمی و یا باور های ذهنی فردی می باشد. گرچه عوارض جانبی آنها هيچگاه در انسان مشاهده نگردیده.

فیتوتراپی

چهارمین شاخه از Herbal medicine است که قابلیت ها و محدودیت های داروهای گیاهی در درمان بیماریهای انسان را توصیف می کند. فیتوتراپی عبارت است از درمان و پیشگیری از بیماری ها با استفاده از گیاهان، اجزاء گیاهان و فرآورده های ساخته شده از آنها، گیاهانی که بطور سنتی در فیتوتراپی مورد استفاده قرار می گیرند بنام گیاهان دارویی شناخته می شوند.

فیتوتراپی اشاره دارد به اینکه یک هربالیست علاوه بر علم گیاهان باید دانش مربوط به محیط طبیعی آن گیاه و اجزاء شیمیایی  مخصوص ان گیاه را هم به منظور تعیین انواع خاص گیاه مربوطه بداند.

دیدگاه کل نگر در طب گیاهی:

گیاه درمانی نیز مانند سایر رشته های طب مکمل دیدگاه کل نگر دارد و هر بیماری به طور جداگانه، به عموان یک فرد در نظر گرفته می شود و توجه به شرایط هر فرد در نظر گرفته می شود  و توجه به شرایط هر فرد مانند محیط کار، محیط زندگی، و سایر خصوصات در هر فرد با بقیه فرق دارد.

باید توجه داشت که اگر کسی می خواهد در گیاه درمانی ماهر شود بایستی نسبت به روش پزشکی نوین خود تجدید نظر کند و از جزءنگری و شیوه های طبابت تکراری خود، پرهیز کند.

نکته مهم در آغاز طب گیاهی این است که شناخت اجزاء مختلف گیاه و خواط مولکولهای درون آن ضروریستف اما شناخت خواص کلگیاه اهمیت بیشتری دارد. طبق گفته هربالیست مشهور، گوته، اگر میخواهید یک گیاه را بشناسید بایستی گیاه را ار خاک خارج کنید و تکه تکه کرده و روی اجزاء آن مطالعه کنید ولی در این صورت چیزی که از دست داده اید روح گیاه زنده است که تمامیت گیاه را حفظ می کند.

مثلاً گیاه بابونه در کل خواص بیشتر از بیزابولول ( یکی از اجزاء شیمیایی گیاه بابونه) را داراست.

از دیدگاه مکتب فینوتراپی در برخورد یک فیتوتراپیست با بیمارف ترتیب درمانی به صورت ذیل می باشد: 

1.گفتگو در جته درمان بیمار که شامل توصیه های بهداشتی درمانگر به بیمار می باشد.

2. استفاده از گیاهان دارویی در جهت درمان بیمار

3. استفاده از دارو هخای سنتیک موثر در درمان بیماری

4. توصیه به جراحی برای درمان بیماری

 

نوشته های اخیر

دسته بندی ها