انسان، بیماری و درمان

از هزاران سال پیش، در روزگاران کهن و ار دورانی که بشر بصورت انسان امروزی در صحنه ی حیات و زندگی خودنمایی داشت و برای بقای خود مبارزه می کرد به موازات تلاش برای تهیه غذا و پوشاک به حفظ سلامت خود نیز می اندیشید.

بشر از بدو آفرینش با بیماری های گوناگون روبرو بوده و برای چاره آن به مقتضای ادراک و هوش و نبوغ خود و در حد امکانات محیط زیست خود به اشياء، گياهان و موادی که دردترس داشته توسل می جسته است و بدین ترتین اندک اندک به خواص درمانی بسیاری از مواد و گیاهان آگاهی پیدا کرده است. این اندیشه و تفکر برای تامین سلامتی و یافتن روشهایی برای سالم زیستن و رفع ناراحتی های بدنی یا ناخوشی ها که بعدها به "علم طب" معروف شد، مسلماً در ردیف اولین جرقه های فکر انسان و پهنای هزاران تحقیق و تجسس و تجربه است.

انسان همیشه به دنبال موثرترین، سریعترین، کم عارضه ترین و کم هزینه ترین راه برای درمان و یا دست کم کاهش مشکلات یا ترس ناشی از بیماریهاست.

همه ی ما حتی خود درمانگران و عزیزانشان با ناراحتی، بیماری و مرگ روبرو بوده و هتیم. اما برای درمان به چه کسی اعتماد می کنیم؟ بهترین درمان کدام است؟

نتیجه مناسب چیست و چه زمانی بدنبال روش دیگری خواهیم رفت؟

با وجود اینکه سیستم های بهداشتی اکثر کشورهای دنیا طبق اصول درمانگری رایج با مکتب "آلوپاتی" که مبنای آن طب غربی است، برنامه ریزی شده است، اما طبق بررسی ها، آنچه که " طب مکمل "یا "جایگزین"

خوانده می شودروز بروز در بین مردم طرفداران بیشتری پیدا می کند.

نوشته های اخیر

دسته بندی ها