تاریخچه طب مکمل

طب مکمل به مجموعه ای از روشهای تشخیصی و درمانی اطلاق می شود که با تفکر حاکم بر سیستم های بهداشتی رایج تفاوت دارد. این روشها در دو هه 1970 و 1980 نسبت به درمانگری رایج نقش جایگزین را داشتند. یعنی بیماران تنها یکی را می پذیرفتند؛ لذا یبه آنها طب "جایگزین" می گفتند.

بتدریج که این روشها و درمانگری رایج در کنار هم برای درمان مورد استفاده قرار گرفتند اصطلاح طب مکمل بکار رفت.

با گسترش درمانگری نوین و پیشرفت در زمینه ی درمان بیماری های حاد و عفونی در رن حاضر، علاقه به طب مکمل بطور چشم گیری سرکوب شد، اما بتدریج با آکارشدن محدودیت های درمانگری رایج این علاقه دوباره شدت گرفت.

به هرحال مردم و بیماران به علل مختلفی به سوی طب مکمل گرایش یافته اند.شاید بعضی به این علت که در فرهنگ اجتماعی آنها طب مکمل جا افتاده و طبیعی است، بعضی به علت عدم رضایت از طب رایج و بعضی به علت علاقه به فلسفه و باور های سلامتی در طب مکمل.

نوشته های اخیر

دسته بندی ها